| ![](/images/1pixel.gif) |
Noodtoestand in Peru Wim Benda - 04.06.2003 17:27
Een week geleden kondigde de Peruaanse president Toledo de noodtoestand af om het hoofd te bieden aan een oplopende golf van stakingen over heel het land. Gisteren brachten de vakbonden tienduizenden mensen op de been, ondanks het verbod op betogen. Een week geleden kondigde de Peruaanse president Toledo de noodtoestand af om het hoofd te bieden aan een oplopende golf van stakingen over heel het land. In de voorhoede van deze stakersbeweging zit de 280.000-koppige onderwijzersvakbond, de SUTEP. De leerkrachten hadden al twee weken het werk neergelegd mét overweldigende steun onder de bevolking en de ouders van de leerlingen. De onderwijsstaking werd een focuspunt voor arbeiders, boeren en andere onderdrukte lagen om hun ontevredenheid over het beleid van Toledo uit te drukken. Arme boeren wierpen wegblokkades op om de Pan-Amerikaanse autosnelweg vast te zetten en de doorgang naar de steden te versperren. Het personeel van justitie en 35.000 verpleegkundigen en dokters weigerden eveneens naar hun werk te gaan. De regering antwoordde daarop met de afkondiging van de noodtoestand voor dertig dagen. Daardoor krijgt de president extra machten en verandert het land in een tijdelijke dictatuur. Alle burgerrechten worden opgeheven, er heerst een samenscholingsverbod en de autoriteiten mogen zonder huiszoekingsbevel woningen binnenvallen. De overheid dreigde met ontslag voor alle leerkrachten die de staking voortzetten. Politie en leger ontbonden met geweld de wegblokkades en arresteerden stakers. Als reactie tegen de repressie werden grote betogingen georganiseerd. In plaats van de orde en stabiliteit te herstellen, leidde de noodtoestand tot nog meer onrust. Op verschillende plaatsen botsten de betogers met de ordetroepen, wat ontaardde in straatgevechten, met minstens één dode student in Puno als gevolg. Nilver Lopez, de leider van de SUTEP, zei dat de regering de oorlog verklaart aan de stakers, wat zelfs in letterlijke zin waar is: het leger stationeerde een detachement soldaten voor de deur van het hoofdkwartier van de CGTP, de belangrijkste vakbondsfederatie. Toledo kondigde al voor de tweede keer in één jaar tijd de noodtoestand af. In juni 2002 braken er reeds massaprotesten uit in het zuiden van Peru, voornamelijk in Arequipa maar ook in Puno en Cuzco, tegen de privatiseringsplannen van de regering. De overheid wilde toen twee elektriciteitsbedrijven doorverkopen voor een prikje aan de Frans-Belgische multinational Tractebel. De protesten konden de privatisering echter stoppen. Toen ging het nog om een lokale strijd, vandaag staat heel het land in rep en roer. Van arme indigena tot neoliberale populist De protesten van vorige jaar concentreerden zich niet voor niets in gebieden waar Toledo bij de verkiezingen van 2001 het meeste stemmen had gehaald. In Arequipa had ongeveer 70 procent op Toledo gestemd. Deze populist was aan de macht gekomen door zijn strijd tegen de dictatuur van Fujimori, een bonapartist die met ijzeren hand over Peru regeerde tijdens de jaren ’90. Onder zijn regime werden veel linkse organisaties, vakbonden en partijen geëlimineerd en duizenden activisten gearresteerd, gefolterd en zelfs vermoord. Door de eliminatie van de meest bewuste lagen en hun organisaties werd het bewustzijn van de Peruaanse massa’s jaren teruggeworpen. De opkomst van Toledo weerspiegelde het toenemende protest tegen de corrupte dictatuur van Fujimori, maar in zekere zin weerspiegelde zijn succes ook het lage bewustzijn. Toledo gebruikte zijn afkomst uit een arme inheemse familie om de armen en de gediscrimineerde bevolkingsgroepen zoals de Quechua op een demagogische manier achter zich te krijgen. Als hij aan de macht zou komen, beloofde hij een verdubbeling van de lonen, meer jobs, echte democratie en een einde aan de privatiseringen – een heikel thema in Latijns-Amerika. In werkelijkheid is Toledo evenwel een rechts burgerlijk politicus die zijn opleiding economie genoot aan Stanford in de VS en lange tijd functionaris was voor de Wereldbank. De neoliberale recepten die hij daar leerde druisen in tegen de belangen van zij die voor hem stemden. Ondanks zijn volkse imago wordt het voor de arme Peruanen stilaan duidelijk dat Toledo een spreekbuis is van de heersende klasse en de imperialisten. Want zodra hij aan de macht kwam, wilde hij wél beginnen met privatiseringen en van de beloofde loonsverhoging – laat staan verdubbeling – kwam nog niets in huis. De leerkrachten vragen een verhoging van 60 euro op het huidige maandloon van een povere 144 euro en krijgen in respons van Toledo alle repressie die met een noodtoestand gepaard gaat. Nochtans stemde de werkende klasse voor een einde aan het beleid van Fujimori. Toledo krijgt nu de rekening gepresenteerd. De massa’s koesterden de illusie dat de verkiezing van Toledo hun problemen zou oplossen. Nu hij zijn werkelijke programma toont, werpen de arbeiders en boeren hun illusies af en gaan ze in het offensief om de beloften dan maar zelf te realiseren via sociale strijd. Door de neoliberale maatregelen van de regering groeide de economie vorig jaar met 5,2 procent, de hoogste op heel het continent, terwijl de inflatie laag bleef bij 1,5 procent. Het probleem is dat deze goede resultaten geboekt zijn op de rug van de werkende klasse. Meer dan de helft van de bevolking leeft onder de armoedegrens en een kwart zelfs in extreme armoede. Hun situatie is ondanks de beloften onveranderd gebleven onder Toledo. De goede economische cijfers konden juist behaald worden door niets aan deze situatie te veranderen. De hogere cijfers hebben zich dus enkel omgezet in hogere winsten. “De regering spreekt over successen, maar de gemiddelde Peruaan ziet geen verbetering in zijn portefeuille,” vertelt Alfredo Torres, hoofd van het peilingbureau Apoyo. Verdediging van de liberale orde Met de noodtoestand wil de regering de orde herstellen, maar over wiens orde gaat het eigenlijk? Juan Loza, een werkloze chemicus die slechts overleeft via allerlei klusjes als manusje-van-alles, stelt het als volgt: “Er zijn geen jobs. Dat is het hoofdprobleem. Toledo wil de orde herstellen, maar er kan geen orde bestaan als niemand werkt.” De orde waarnaar Toledo verlangt is de kapitalistische orde gebouwd op een sociale vrede die de winsten niet bedreigt. Arbeiders en boeren moeten dus vrede nemen met hun uitbuiting. Het is geen toeval dat de president bij het uitvaardigen van de noodtoestand verklaarde dat “publieke en privé-investeringen in het land” beschermd moeten worden en dat hij ondernemers en eigenaars van de massamedia onmiddellijk bijeenriep voor spoedberaad over de toestand. Samuel Gleiser, een prominente Peruaanse kapitalist, zei: “Ik denk dat het [de noodtoestand] absoluut nodig was. Er deden zich excessen voor en ik denk dat het nodig was deze te controleren. Het is de beste daad van Toledo totnogtoe.” Met democratie heeft dit zeker niets te maken. Een leerkracht uit Lima beaamt dit: “Dit is geen democratie. Ze sturen soldaten zo gauw ze de situatie niet kunnen beheersen.” Op momenten als deze wordt duidelijk waarvoor de staat echt dient: de verdediging van de belangen van de heersende klasse. In normale tijden pretenderen het gerecht, de politie, het leger, de media enzovoort dat ze onpartijdig zijn en boven het klassenconflict staan. In realiteit werken ze continu aan de voortzetting van de liberale orde, de heerschappij van de bourgeoisie. Als ze evenwel geconfronteerd worden met het protest van de onderdrukte klassen, dan tonen ze hun ware gelaat. De beweging wordt zo sterk dat ze de orde van de Peruaanse heersende klasse en het imperialisme kan wegspoelen. Daarom krijgen de ordetroepen het bevel om de rechten van de ‘meerderheid’ te beschermen. Toch een vreemde invulling van het begrip ‘meerderheid’. De echte meerderheid van de Peruanen (arbeiders, boeren, armen, studenten) verzetten zich immers tegen de orde die de overheid oplegt. [rest van artikel: zie link] Website: http://www.vonk.org/CallReadOnly.asp?artikelID=1082 |
Lees meer over: vrijheid, repressie & mensenrechten wereldcrisis | aanvullingen | ![](/images/1pixel.gif) | uitbetaald? | robin - 05.06.2003 01:44
ik ben op het moment in ecuador en de leerkrachten hier staken omdat ze al langere tijd niet meer uitbetaald krijgen. ik vroeg me af of dit ook het geval is in peru? ook hoorde ik geruchten van een geniepig sterilisatie programma van de peruaanse overheid onder de 'indigenas' kan iemand dit bevestigen of ontkennen? | lerarenstaking | profesora - 05.06.2003 11:18
Dat van die lerarensalarissen staat ook in berichten van de Wereldomroep:
http://www.noticias.nl/rnw.php#1223 Fragment: "De betogingen zijn gericht tegen de noodtoestand en het economische beleid van Toledo. Die slaagt er maar niet in om de armoede in het land te bestrijden. Onder de demonstranten zijn bijna 300 duizend leraren. Zij staken al drie weken voor een beter salaris en gaan daarmee door ondanks de bemiddelingspoging van de gezaghebbende bisschop Banbaaren. De leerkrachten hebben steun gekregen van juristen, artsen, verpleegkundigen en boeren."
| steralisatieprogramma | Rapha - 06.06.2003 10:42
De geruchten over steralisatieprogrammas in de armste delen van Peru zijn bijzonder sterk. Wel betreffen zij volgens mij de periode onder Fujimori en niet zozeer Toledo's Peru. Moet het nog eens even nazoeken. | Sterilisatieprogramma | Bericht voor Robin - 23.06.2003 15:47
Robin, hopelijk zie je dit bericht nog eens. Ik vond het vandaag op www.noticias.nl en is een binnengekomen via de Wereldomroep. Groetjes, Profesora Congres Peru onderzoekt massale sterilisaties 19/06/03 15:30 In Peru is een commissie van het Congres begonnen aan een onderzoek naar opgelegde sterilisaties tijdens het regime van ex-president Alberto Fujimori. Volgens de Peruaanse mensenrechtencommissie hebben in de jaren negentig zeker 300 duizend indiaanse boerinnen een sterilisatie ondergaan. De vaak analfabete vrouwen zouden niet zijn voorgelicht over de gevolgen van de ingreep. (...) zie verder:
http://www.noticias.nl/rnw.php#1253
Website: http://www.noticias.nl/rnw.php#1253 | |
aanvullingen | |