| ![](/images/1pixel.gif) |
Antiracisme en Israël Peter Edel - 04.02.2003 16:52
Een analyse van de wijze waarop antiracisten reageren op het Israëlisch-Palestijnse conflict. ANTIRACISME EN ISRAËL © 2003, PETER EDEL. Naarmate het conflict tussen Israël en de Palestijnen in de richting van een totale catastrofe escaleert, wordt links Nederland gedwongen een standpunt in te nemen. Enerzijds leidt dit tot terechte kritiek op het Israëlische beleid. Maar lang niet iedereen waagt zich op dit gevaarlijke terrein. Voor linkse partijen ligt het gevoelig de Palestijnse zaak aanhangig te maken, vooral in een verkiezingsperiode. Doorgaans gaat men een duidelijk standpunt daarom uit de weg. Ondertussen zet een aantal antiracisten radicaal de aanval in als linkse publicisten het wagen Israël en het zionisme te bekritiseren. Een goed voorbeeld is Ronald Eissens van de ‘Magenta Foundation’ en het ‘Meldpunt Discriminatie Internet’. De zich ‘Ariel’ noemende Eissens zet zich in tegen discriminatie en er is in dit verband veel goed werk aan hem toegeschreven. Maar als Telegraaf columnist Bob Smalhout schrijft dat de islam een achterlijke godsdienst is, reageert Eissens niet. In plaats daarvan komt hij in het nieuws wanneer hij critici van het zionisme tot antisemieten bestempelt. Wat dat betreft bevindt hij zich niet alleen op één lijn met Smalhout, maar ook met De fabel van de illegaal. Dit tijdschrift heeft bij de bestrijding van racisme een goede reputatie opgebouwd in Nederland. Maar helaas behoort het verketteren van fundamentele kritiek op Israël eveneens tot de doelstellingen van de fabel. De contacten van Eissens met dit Leidse tijdschrift komen o.a. naar voren op de ‘antiracismelijst’. Daar wisselt hij van gedachten met publicisten van de fabel. Zoals met Peter Zegers, die een paar maanden geleden informatie leverde aan Yoram Stein voor diens bespreking in Trouw van mijn boek De schaduw van de ster (1). Samen met Zegers leverde Eissens twee jaar geleden een bijdrage aan een door de fabel gepubliceerde brochure uit de ‘Gebladertereeks’ (2). Deze aan mijn artikelen in Kleintje Muurkrant, Ravage en Soera gewijde publicatie is op discussiesite’s sindsdien een referentiekader voor mijn tegenstanders; het is de Bijbel voor Edel-haters. In het Nieuw Israëlitisch Weekblad (NIW) benadrukte Eissens onlangs zijn stelling dat antizionisme gelijk staat aan antisemitisme: “Want, stelt de moderne neo-Palestijnse activist: ik ben geen antisemiet, ik ben antizionist. Een schaamlap voor het doen van anti-joodse uitingen die nauwelijks anti-Israël of antizionisme te noemen zijn.” (3) Ook de demonstraties tegen de Israëlische onderdrukking van de Palestijnen tijdens de antiracismeconferentie in 2001 te Durban plaatst Eissens, zonder enig oorzakelijk verband te noemen, in een antisemitisch kader: “Je zag dat in Durban heel aardig. De hiërarchie van het leed werd strikt ingedeeld, waarbij de joden werden geëtiketteerd als daders, de blanke, kapitalistische, zionistische, wereldsamenzwering tegen alles wat links en progressief is. Kortom, de onderdrukker. Onder aanvoering van een bizarre coalitie van Arabische, Palestijnse en zwarte organisaties werden de mensenrechten van een groep vertrapt in een orgie van antisemitisme en haat, nota bene tijdens een wereldconferentie tegen racisme.” (4) Dat een groep orthodoxe joden samen met hun moslim broeders en zusters tegen de Israëlische misdaden demonstreerden in Durban, horen we niet van Eissens. Logisch, want dat past niet in zijn vergelijking antizionisme=antisemitisme (5). Indymedia. Kritiek op Israël leidt bij Eissens niet tot veel respect voor vrijheid van meningsuiting. Dat maakt hij kenbaar door de links georiënteerde discussiesite ‘Indymedia’ te betichten van het verspreiden van antisemitisme. In dit verband heeft hij zelfs aangifte gedaan. Okay, enige tijd geleden verschenen zo nu en dan grote nonsens op Indymedia, waarbij de grens met racisme nogal eens werd overschreden. Maar dat heb je met een open medium. Sinds kort is Indymedia de spelregels stringenter gaan hanteren, maar dat gaat Eissens lang niet ver genoeg. Toch is het de vraag of Indymedia nog intensiever moet gaan censureren, zoals hij verlangt. Vrijheid van meningsuiting kan alleen voor de volle 100% bestaan. In het ideale geval houden extreme opvattingen aan beide zijden van het spectrum elkaar in balans bij het ontstaan van de publieke opinie. De massa zal daarbij over het algemeen voor de middenweg zal kiezen. Helaas is deze ideale situatie uit balans geraakt door de (zelf)censuur van de media. Want terwijl de meest extreme meningen aan zionistische zijde alle ruimte krijgen, wordt kritiek op het zionisme uit het debat gecensureerd. Zo is het geen probleem wanneer een groep rabbijnen een advertentie op de voorpagina van de Israëlische krant Ha’aretz laat plaatsen, met een oproep Palestijnen gelijk te stellen aan Amalekieten. Volgens het Oude Testament werd dit volk in opdracht van het Opperwezen geheel uitgemoord door de Israëlieten. De advertentie in Ha’aretz was daarmee een oproep tot genocide; nogal extreem naar mijn mening (6). Maar de opvattingen van militante rabbijnen leiden niet tot verontwaardiging. Een beschrijving ervan in De schaduw van de ster is zelfs gebruikt in een poging kwade bedoelingen aan mijn kant te bewijzen (7). Ook in Nederland wordt opgeroepen tot massamoord. Op 15 april 2002 sprak de Nederlands/Israëlische historicus Martin van Creveld zich tijdens een radio-uitzending van de ‘Evangelische Omroep (EO)’ uit voor de moord op 5 tot 10.000 Palestijnen. Volgens van Creveld was: “een massaal bloedvergieten nodig aangezien kleinere aantallen niet voldoende afschrikwekkend effect hebben.” Zonder meer een oproep tot genocide, maar van Creveld kreeg van de EO alle ruimte (8). Opwinding ontstaat evenmin wanneer Joris Luijendijk in NRC Handelsblad schrijft dat een eventuele Palestijnse staat gedurende vijftig jaar door hekken omgeven dient te blijven (9). Luijendijk spreekt zich in verkapte termen uit voor een Palestijns concentratiekamp; in mijn ogen eveneens een behoorlijk extreme mening. Meningen uit het tegenovergestelde kamp komen ondertussen nauwelijks aan bod. Zeker, links mag zich een mening vormen over de problematiek tussen Israël en de Palestijnen. Maar alleen binnen het kader van het zionisme. Zo kunnen linkse politici zich zonder problemen uitspreken voor een Palestijnse staat à la Joris Luijendijk. Het joodse karakter van het Israëlische bestuur blijft dan onbetwist en zolang dat het geval is, is er niets aan de hand. Anders gesteld is het met linkse scenario’s buiten het zionisme, waarbij het streven naar een seculiere democratie met volledige rechten voor Israëli’s en Palestijnen centraal staat. In tegenstelling tot het door Amerikaanse denktanks gesanctioneerde plan voor een Palestijnse staat, krijgt deze links humanistische optie geen kans tot de massa door te dringen. De specifiek op joden gerichte oriëntatie van Israël zou in dat geval in het geding komen en daar houden media en politiek zich verre van. Vraagtekens bij het op joden gerichte bestuur van Israël, leiden hier al snel tot de vrees met antisemitisme in verband gebracht te worden. Dat een op gelijkheid gerichte seculiere democratie discriminatie uitsluit en daarom niets met antisemitisme van doen heeft, willen media en politiek niet weten. Om ieder risico uit te sluiten, verwijderen zij voor de zekerheid ieder standpunt buiten het zionisme uit het debat. Nog moeilijker wordt het als linkse publicisten de geschiedenis van het zionisme of het joodse geloof analyseren. Zo vindt het onderzoek van de Amerikaanse Trotskist Lenni Brenner in verband met de extreem rechtse contacten van het zionisme, nauwelijks zijn weg naar de massa. Hetzelfde geldt voor het verband tussen de xenofobische aspecten uit het klassieke judaïsme en de opstelling van religieuze kolonisten in de bezette gebieden, zoals beschreven door de Israëlische mensenrechtenactivist Israel Shahak. Iedere poging dergelijke thema’s onder de aandacht te brengen, leidt onverbiddelijk tot het etiket antisemitisme of ‘zelfhaat’, met uitsluiting van de opinievorming als gevolg. Moslims zitten in veel opzichten in dezelfde verdomhoek als linkse critici van het zionisme. Hun mening is van ondergeschikt belang voor de media; veel zwaarder weegt daar het beeld van ‘antisemitische terroristen’. Gematigde islamitische meningen krijgen door deze valse indruk al nauwelijks een opening in de westerse publieke opinie, maar dat geldt nog sterker voor de meer extreem antizionistische meningen. Zoals van radicale moslims die naar een islamitische staat in Palestina streven, in de lijn van de fundamentalistische organisatie Hamas. De strategie van Hamas, zoals de door deze organisatie geïnitieerde zelfmoordacties, is zonder meer afkeurenswaardig. Daar verandert het onmenselijke optreden van de Israelische regering niets aan. Bovendien valt vanuit een links humanistische perspectief niets te zeggen voor de islamitische staat die Hamas in het vooruitzicht stelt. Maar op zichzelf zijn dat toch geen redenen om de opvattingen van radicale moslims uit de publieke opinievorming te weren. Dat het laatste gebeurt, blijkt uit het beeld van Hamas dat onder druk van media en politiek in Nederland is ontstaan. Dat beeld wijkt in sterk mate af van de werkelijkheid. Want volgens de gemiddelde Nederlander wil Hamas “alle joden de zee in drijven”, of hen stelselmatig vermoorden, terwijl dat niet met het handvest van Hamas overeenkomt. Zelfs vergelijkingen met het nationaal-socialisme blijven niet uit, hoewel het gewelddadige verzet en de religieuze haat van Hamas zeker niet vergelijkbaar zijn met het raciale antisemitisme van de nazi’s. De uit de voetballerij afkomstige uitdrukking “Hamas, hamas, alle joden aan het gas” zegt daarom minder over de plannen van Hamas, dan over het in Nederland levende beeld van deze organisatie. Gematigd wordt extreem. De verbanning van radicale moslims uit de media, heeft niet alleen tot gevolg dat geweld als enig middel voor hen overblijft om tot de wereld door te dringen. Het leidt er tevens toe dat de marge waarbinnen de publieke opinie tot stand komt steeds smaller wordt. Want door het weg censureren van radicale moslims transformeert de op één na extreemste mening tot de meest extreme. En dit proces herhaalt zich keer op keer, met als gevolg dat de meer gematigde meningen op een zeker moment de meest radicale zijn. Gematigde moslims worden als gevolg extreme moslims. Een soortgelijk effect doet zich met het linkse antizionisme voor, zoals ik dat in mijn boek heb beschreven. In De schaduw van de ster staan pijnlijke feiten over zowel het zionisme, als de elementen uit het joodse geloof waar deze nationalistische ideologie zich zo nu en dan van bedient. Voor zover historische feiten extreem kunnen zijn, is het mogelijk mijn boek om die reden radicaal te noemen. Maar in die zin ben ik niet meer dan een boodschapper. Van groot belang is de intentie, de boodschap achter de gedachtegang van het linkse antizionisme. Historische feiten over joden of het zionisme zullen op zichzelf niet snel tot misstanden tegen joden leiden, als er niet op één of andere wijze een kwade intentie in het spel is. Want los van de vraag hoe antisemitisme tot ontwikkeling komt, is de intentie van antisemieten tot discriminatie en vervolging bepalend geweest voor het leed dat joden in de geschiedenis is aangedaan. Maar dat is niet de intentie van antizionisten als zij gevoelige informatie naar voren brengen om hun betoog te onderbouwen, althans niet van de in mijn boek genoemde linkse antizionisten. Aan de ene kant kan er geen twijfel over bestaan dat zij door antisemieten verzonnen aantijgingen tegen joden verwerpen. Zo zal geen antizionist aansluiten bij de antisemitische mythe van de Protocollen van Zion. Maar daar staat tegenover dat zij historische feiten, die door niemand in twijfel getrokken kunnen worden, niet uit de weg gaan. Ook niet als deze als aanstootgevend worden beschouwd, of zelfs koren op de molen zijn van antisemieten. Er kan voor antizionisten geen politieke correctheid bestaan zonder historische correctheid (10). Voor hen ligt het criterium bij ‘waar’ of ‘niet waar’. En wat ‘waar’ is, moet gezegd kunnen worden om de vorming van een evenwichtige publieke opinie niet in de weg te staan. Ook als bepaalde groeperingen het daar om wat voor reden ook niet mee eens zijn. Hier bevindt zich een groot verschil met veel antiracisten in Nederland. Want voor hen is historische correctheid ondergeschikt aan politieke correctheid. Voor hen staat het betonen van medeleven met de slachtoffers van de ‘shoah’ gelijk aan het verhullen van zwarte pagina’s uit de geschiedenis van het zionisme (11). De Israëlische mensenrechtenactivist Israel Shahak kon zich niet verenigen met deze opstelling. In zijn boek Jewish History, Jewish Religion, the Weight of Three Thousand Years beschreef hij een aantal xenofobische kenmerken van het klassieke judaïsme, omdat deze een leidraad vormen bij het handelen van religieuze kolonisten in de bezette gebieden. Zijn (en mijn) tegenstanders brengen daar tegen in dat ook antisemieten in het verleden op deze minder sympathieke kant van het joodse geloof hebben gewezen. Omdat Shahak dergelijke feiten niet wilde verhullen, is hij voor hen eveneens een antisemiet of in ieder geval een ‘zelfhater’. Maar ook voor de antizionist -en holocaustoverlevende- Shahak gold dat zijn intentie totaal verschilde van die van antisemieten. Dat kan onmogelijk anders aangezien het zionisme niet alleen vijandig tegenover Palestijnen staat, maar ook tegenover joden. Voor een deel verklaart dat het relatief grote aantal joodse antizionisten. Hun intentie heeft niets met haat of zelfhaat van doen. Een afscheid van het zionisme is voor hen een bevrijding. Niet alleen uit gevoelens van rechtvaardigheid voor Palestijnen, maar ook voor joden. Zo zien zij het zionisme niet zonder reden als belangrijke oorzaak van antisemitisme. Ook heeft deze ideologie er voor hen toe geleid dat joodse bevolkingsgroepen, zoals de oriëntaalse joden, een achtergestelde positie binnen de Israëlische maatschappij hebben gekregen. En dan zijn er nog de religieuze antizionisten binnen het jodendom, voor wie de zionistische ideologie op Bijbelse gronden als anti-joods te boek staat. In de inleiding van De schaduw van de Ster illustreer ik het grote verschil tussen de intenties van antizionisme en antisemitisme met de volgende woorden: “Er bestaat een enorm verschil tussen een antizionist en een antisemiet. Het antisemitisme wenst de wereld van de joden te bevrijden, terwijl de antizionisten die ik eerder noemde naar precies het tegenovergestelde streven. Voor hen moet de wereld de joden bevrijden. Een groter verschil is bijna niet denkbaar.” (12) Het is volledig onterecht de intentie van deze antizionisten aan antisemitisme te koppelen. Zeker, zij brengen pijnlijke historische feiten over het zionisme en de joodse geschiedenis te berde. Maar dat gaat niet gepaard met een oproep tot dwangmaatregelen tegen joden en zeker niet met een oproep tot discriminatie en vervolging. In plaats daarvan hopen ‘mijn’ antizionisten op een (religieus) bewustwordingsproces waardoor zionisten alsnog overtuigd zullen raken van het menselijke gelijkheidsprincipe. Alleen zo is het mogelijk de dreiging weg te nemen die als het zwaard van Damocles boven het Midden-Oosten hangt. Als het op mijn intentie als antizionist aankomt, streef ik niet naar een staat op religieuze basis (zoals Hamas), niet naar ‘martelaarsacties’ (zoals Jihad), niet naar massamoord (zoals van Creveld), niet naar isolatie (zoals Luijendijk) en niet naar verdrijving (zoals Likoed). Bovendien discrimineer ik geen religieuze minderheden (zoals Smalhout). In plaats daarvan is de slotsom van mijn boek dat rechtvaardigheid onmogelijk is zonder een absoluut seculiere staat met gelijke rechten voor Israëli’s en Palestijnen. Alleen op die manier is een duurzame en echte vrede voor Palestijnen én joden bereikbaar. Kortom: een staat vergelijkbaar met Nederland, waar de wetgeving discriminatie op basis van religie uitsluit. Als dat extreem is, is de Nederlandse grondwet dat ook. Maar voor Israël gelden aparte regels, waardoor de intentie van het antizionisme toch naar het meest extreme uiteinde van het discours is verschoven. De zelfcensuur van de media en de politiek kwamen tot uiting in een rigoureuze poging mijn boek van de opinievorming uit te sluiten. Na alle valse aantijgingen kreeg ik dan ook nauwelijks kans te reageren in de reguliere media. En waar ik wel gelegenheid kreeg, omdat weigeren in journalistiek opzicht onacceptabel was, manipuleerde men de inhoud van mijn reactie. Zo was de door Trouw boven mijn ingezonden stuk geplaatste kop bepaald niet representatief voor de inhoud er van (13). Uitsluiting volgde niet alleen uit de opstelling van rechtse media. De linkse SP-leider Jan Marijnissen maakte af wat Stein met assistentie van Zegers begon. Marijnissen weigerde met mij aan één tafel te zitten toen hij bij ‘Barend en Van Dorp’ mijn boek op de korrel nam (zonder het overigens gelezen te hebben) (14). Hij zette niet de aanval in omdat ik aansluit bij extreme opvattingen, vergelijkbaar met die van Hamas of Joris Luijendijk. Nee, in plaats daarvan waren mijn gematigde ideeën over een seculiere staat met volledige rechten voor alle inwoners, reden voor hem een gesprek uit de weg te gaan. Marijnissen noemde dat “onrealistisch” en sprak nog eens zijn voorkeur uit voor een Palestijns getto. Waar het op neerkomt is dat ik door hem van de discussie ben uitgesloten omdat ik een rotsvast vertrouwen heb in de mogelijkheid van een verbroedering tussen joden en moslims. Anno 2003 heet dit links humanistische principe een vorm van extremisme te zijn die, ook als het aan linkse politici ligt, geen stem in de media mag krijgen. Natuurlijk lukt het niet mijn boek geheel uit het debat te verwijderen, want een niet te verwaarlozen groep zal altijd door de negatieve berichtgeving heenkijken en tot eigen conclusies komen. Dat blijkt uit de reacties die ik naar aanleiding van mijn boek heb ontvangen. Door alle media-aandacht is deze groep bovendien veel groter dan wanneer mijn boek de zwijgdood ten deel was gevallen, hetgeen onder andere omstandigheden heel goed mogelijk was geweest. Voor hen speelt De schaduw van de ster nu wel degelijk een rol in de opinievorming. Maar de bevindingen van deze groep zie je niet terug in de mainstream media. Door het uitsluiten van mijn standpunten trad daar wederom een verschuiving op. En het zal niet voor het laatst zijn. Want vervolgens komen de nog iets gematigder meningen aan de beurt. Met het initiatief van Gretta Duisenberg is onlangs al afgerekend in een apotheose van politiek en journalistiek gekonkel. De volgende in het rijtje is waarschijnlijk het ‘Nederlands Palestina Komité’. En als deze organisatie definitief uit de discussie is verbannen, is ‘Een ander joods geluid’ aan de beurt. En uiteindelijk zelfs het tegen het zionisme aanleunende ‘Steuncomité Israëlische Vredesgroepen en Mensenrechtenorganisaties (SIVMO)’. Enzovoorts, enzovoorts; net zo lang tot de marge waarbinnen het publiek een opinie vormt, beperkt is geraakt tot een paar varianten van het zionisme. Het behoeft geen betoog wie daar de winnaars en verliezers van zijn. Zionistische dogma’s. Ook als het over vrijheid van meningsuiting gaat, schaart Eissens zich aan de zijde van Peter Zegers, Eric Krebbers en andere betrokkenen van De fabel van de illegaal. Dit democratische recht is voor hen eveneens van ondergeschikt belang als het over Israël gaat. De fabel valt dan ook de twijfelachtige eer te beurt te zijn begonnen met het uitsluiten van mijn opvattingen. Toen ik een aantal jaren geleden reageerde op een artikel over antizionisme in dit tijdschrift, weigerde men plaatsing. Eric Krebbers draaide er toen niet omheen dat mijn opvattingen van het debat uitgesloten moesten worden. De reden waarom de fabel publicatie weigerde, was het historische feit dat antisemitisme in het verleden mede is voortgevloeid uit sociaal-economische factoren. Een voorbeeld dat ik al vaker heb genoemd, is het antisemitisme aan het einde van de 19e eeuw in Oost-Europa. Daar ontstond een anti-joodse stemming toen de joodse gemeenschap in het nauw kwam door het verval van het feodalisme en de direct daarop volgende crisis van het kapitalisme. Dat waren ontwikkelingen waar joden geen greep op hadden, maar de fabel zag toch aanleiding mijn reactie onder de noemer antisemitisme te plaatsen. Voor de fabel zijn sociaal-economische oorzaken bij het ontstaan van antisemitisme ondenkbaar. Dit tijdschrift volgt het zionistische dogma dat antisemitisme op geen enkele wijze veroorzaakt kan worden door joods handelen. Ook niet als dat handelen onder dwang, zoals van economische ontwikkelingen, plaatsvindt. Voor nuances moet je niet bij de fabel zijn. In plaats daarvan huldigt men de (zionistische) overtuiging dat antisemitisme in essentie los van joods handelen in de geest van niet-joden tot ontwikkeling komt; als een soort psychologische afwijking waar joden niets mee te maken hebben. Als bewijs voor deze stelling noemt de fabel het argument dat antisemitisme ook tot ontwikkeling komt in landen waar geen joden leven, al is men er nog niet in geslaagd een land te noemen waar dit het geval is. Ik vraag me af hoe zoiets in z’n werk gaat. Ik stel me een ‘Inuit’ (plat gezegd: eskimo) in Alaska voor die zich plotseling realiseert hoeveel hekel hij aan joden heeft. Het is net zo onzinnig om te beweren dat iedere jood in Israël geboren wordt als een potentiële Inuit-hater (15). Ondanks de gebrekkige bewijsvoering blijft de fabel vinden daarom dat antisemitisme alles zegt over antisemieten, maar niets over joden. Het gevolg van deze gedachtegang is een onrealistische indeling tussen onberispelijke joden en het kwaad van de gojim; een indeling die typerend is voor het zionisme. Een indeling bovendien die de weg naar apartheid opent. Het gebrek aan nuance bij de fabel is stuitend. Zo ziet Peter Zegers in een reactie op Indymedia geen onderscheid tussen de antisemitische traditie van het christelijke denken en de anti-joodse stemming vandaag de dag bij veel moslims. Om het ‘eeuwige antisemitisme’ van de islam aan te tonen kan Zegers alleen naar anti-joodse passages in de Koran verwijzen. Maar hoe het er in de praktijk aan toe ging, moet hij negeren om zijn stelling sluitend te krijgen. Hij gaat er aan voorbij dat joden in vroeger tijden aanmerkelijk harmonieuzer met moslims samenleefden dan met christenen. De geschiedenis leert dat moslims hun joodse broeders en zusters niet zelden in bescherming namen tegen christenen. Evenmin wil Zegers weten dat de anti-joodse stemming onder moslims in de Arabische wereld pas ontstond toen de zionisten aan het einde van 19e eeuw op het toneel verschenen. Dit past niet in het verhaal van Zegers omdat hij vindt dat antisemitisme per definitie los staat van joods handelen. De relatief goede betrekkingen destijds tussen joden en moslims, kwamen in de Middeleeuwen mede tot uiting in de religieuze werken van het judaïsme, zoals de Talmoed. Want de schrijvers daarvan stonden verdraagzamer ten aanzien van moslims dan van christenen. Zegers heeft hier geen boodschap aan. Voor hem staat verwijzen naar Talmoedische literatuur sowieso gelijk aan antisemitisme, om de simpele reden dat ook antisemieten hierop gewezen hebben. Dat feit weegt voor hem zwaarder dan de inhoud van dergelijke religieuze werken. Zegers gaat erg ver in deze redenatie. Als ik bijvoorbeeld het joodse wetboek Schulchan Aruch citeer, dan neemt hij het betreffende citaat (zonder mijn commentaar) in een artikel op als voorbeeld van het door hem gesignaleerd ‘antisemitisme’. Zo te zien denkt Zegers dat ik de Schulchan Aruch heb geschreven. Voor Zegers en andere betrokkenen van de fabel is antisemitisme een groot maatschappelijk gevaar. Zij gaan er aan voorbij dat joden al decennia tot de meest succesvolle bevolkingsgroepen in de VS en Europa behoren en daar volledig vrij in hun doen en laten zijn. Dat betekent niet dat er geen antisemitisme meer is, of dat het minder verwerpelijk zou zijn geworden. Wat het wel betekent, is dat joden zich beter dan ooit kunnen verdedigen. Mede daardoor is antisemitisme sinds het einde van de Tweede Wereldoorlog grotendeels op het niveau van belediging terecht gekomen. Als het op discriminatie aankomt, heeft de joodse gemeenschap tegenwoordig niet meer te verduren dan andere religieuze en etnische minderheden; soms zelfs veel minder. Zo zal geen portier van een disco het in zijn hoofd halen joodse jongeren toegang te weigeren, terwijl het eerder regel dan uitzondering is dat moslims weggestuurd worden bij uitgaansgelegenheden. De fabel zal hier onherroepelijk geweldsincidenten onder de aandacht brengen. Maar ook in dit opzicht hebben joden niet meer te lijden dan andere bevolkingsgroepen. Zo houdt het aantal brandstichtingen bij moskeeën en synagoge’s elkaar redelijk in evenwicht. Dat het soms anders lijkt, komt alleen omdat media en politiek aanslagen op joodse doelen vaak sterk benadrukken. Verder valt er met de Israëlische onderdrukking van de Palestijnen een duidelijke oorzaak voor het hedendaagse antisemitisme te benoemen. Deels wordt hierbij teruggegrepen op bestaande anti-joodse sentimenten. Zo sluit de mythevorming over de almacht van de joodse lobby in de VS aan bij de antisemitische traditie van de Protocollen van Zion. Maar verder kan er geen twijfel over bestaan dat de Israëlische apartheidspolitiek van inspirerende betekenis is. De fabel ontkent dit; antisemitisme kan immers nooit een reactie zijn op joods handelen; dus ook niet op het handelen van de joodse staat. De consequentie is een directe lijn tussen het antisemitisme uit vroeger tijden en de anti-joodse incidenten vandaag de dag. Volgens het Leidse dogma van de fabel is de slechtheid van de gojim dé bron van jodenhaat, of het nu om de holocaust gaat, of om de recente anti-joodse opstelling in de diaspora. Het handelen van Israël kan daar geen rol bij spelen. Hoe het komt dat meldingen over antisemitisme sterk toenemen als de media berichten over Israëlische misdaden tegen Palestijnen, blijft onverklaard in deze ideologische benadering. Een tweede holocaust. Natuurlijk is het verkeerd joden in Nederland aan te spreken op het beleid van de Israëlische regering. In een vorig voorjaar o.a. op een aantal discussiesites verschenen artikel, heb ik daar dan ook tegen opgeroepen (16). Uit eigen ervaring weet ik dat een niet gering aantal joden zich niet kan verenigen met het zionisme. Uit deze groep ontvang ik de laatste tijd veel adhesiebetuigingen. Daar staat tegenover dat te veel joden in Nederland het beleid van Ariel Sharon zonder kritiek steunen, of er goedkeurend het zwijgen toe doen. In tegenstelling tot de fabel herkent de secretaris van ‘Een ander joods geluid’ Hayo Mayer hier wel degelijk een oorzaak van anti-joodse sentimenten: “Het is tragisch, maar de joodse staat, die is gesticht om het antisemitisme onschadelijk te maken, dreigt een van de belangrijkste oorzaken te worden van een nieuw verschijnsel: het anti-Israëlisme. Dit lijkt enigszins op het oude antisemitisme, maar is er niet identiek mee. Deze geheel nieuwe plant voedt zich hier en daar nog uit de oude wortel, maar de huidige politiek van de staat Israël zorgt er wel voor dat het ook geheel uit zichzelf kan groeien. Dat het zo kan lijken op het ouderwetse antisemitisme, komt doordat zoveel joden zich naar buiten toe volledig kritiekloos opstellen ten opzichte van de Israëlische politiek, ook als die volgens criteria van humaniteit en/of internationaal recht de toets der kritiek niet kan doorstaan (17). In plaats van oorzaken aan te pakken, richt de fabel zich op symptomen. Door deze zwaar te overdrijven, wekt dit tijdschrift de indruk dat het leven voor joden in de diaspora levensgevaarlijk is; precies zoals het zionisme voorschrijft. Vooral in de VS worden de zionisten op hun wenken bediend. Want daar heeft de angst voor antisemitisme ondertussen bijna psychotische vormen aangenomen. Dat deze gevoelens grotendeels onterecht en daarom irrationeel zijn, heeft de impact ervan op velen, zowel joden als niet joden, niet kunnen verhinderen. Als je iets maar genoeg herhaalt, gaat de massa het vanzelf geloven; het is vaker vertoond. Mede onder invloed van de op de Amerikaanse scholen verplichte holocaustlessen, menen veel Amerikanen tegenwoordig dat de treinen ieder moment weer richting Polen kunnen vertrekken. Omdat zionisten Israël daarbij voorstellen als enige veilige haven, vinden velen dat het joodse karakter van het Israëlische bestuur tegen iedere prijs gehandhaafd moet blijven; ook als dat de onderdrukking van de Palestijnen impliceert. Indoctrinatie op basis van angst is zeer doeltreffend. Zo doeltreffend dat veel joden over het hoofd zien dat zij vrijwel overal op aarde veiliger zijn dan in Israël. Ik wil zeker niet uitsluiten dat moreel verval nogmaals zal leiden tot een met de holocaust vergelijkbare catastrofe. De mensheid is er onder bepaalde omstandigheden gek genoeg voor! Maar ik zie niet in waarom alleen joden het slachtoffer kunnen worden. Een aantal bevolkingsgroepen kan zich vandaag de dag aanmerkelijk minder goed verdedigen binnen de maatschappij dan de joodse gemeenschap en loopt daardoor meer gevaar. Maar voor zionisten zijn joden altijd hét slachtoffer geweest en zullen zij dat ook altijd blijven. Risico’s voor andere bevolkingsgroepen bagatelliseren zij. In plaats daarvan bestempelen zij de minste kritiek op Israël als de eerste episode van een tweede holocaust. De mogelijkheid dat het daarvan komt, schetsen zij als zeer realistisch. Dat deed bijvoorbeeld de Amerikaanse publicist Ron Rosenbaum, toen hij verleden jaar in NRC Handelsblad een verband legde tussen kritiek op Israël in de Europese media (naar aanleiding van de verwoesting in Jenin) en een tweede holocaust. Rosenbaum: “De vraag is niet of de tweede holocaust zal komen, maar wanneer. En opnieuw zullen Europeanen bereid zijn tot medeplichtigheid aan de moord op de joden.” (18) Het artikel van Rosenbaum is tekenend voor de situatie in de VS. Zelfs in Israël kijkt men er vreemd van op dat de angst bij Amerikaanse joden voor een tweede holocaust in Europa zulke proporties heeft gekregen. De door pro-Israëlische kringen benadrukte antisemitische incidenten in Europa, volgend op Israëlische misdaden, zijn hier dan ook niet de enige oorzaak. Er spelen ook specifiek Amerikaanse factoren. Zo is het gegeven van een tweede holocaust voor veel Amerikanen sowieso realistischer geworden sinds de 911-aanslagen. De voormalige Israëlische ambassadeur in Duitsland Avi Primor ziet daarnaast nog andere oorzaken voor de angsten van Amerikaanse joden: “They have a complex that American Jewry did nothing to save European Jewry. During World War II they didn’t act like a strong Jewish lobby. If they’d had AIPAC then, B-52 bombers might have bombed the railroad tracks. So they are trying today what they didn’t do then, and save European Jewry that does not longer needs saving.” (19) Yair Sheleg van de Israëlische krant Ha’aretz sluit hierbij aan: “American Jews have been deeply and legitemately disturbed that they didn’t do more during the European extermination of the 1940s. There’s the feeling that they allowed themselves to live the regular routine of life. A sense of shame had grown from this that never took hold in [Israel]. To think in America, they felt they could have really had an influence. This shame also created a general Holocaust obsession among American Jews, so that it is central in a way it is not in Israel”. (20) Het ligt voor de hand dat zionisten dankbaar gebruik maken van de uit schuldgevoelens geboren vrees bij Amerikaanse joden voor een oplaaiend antisemitisme en een tweede holocaust in Europa. Want de consequentie van hun angsten is dat zij de misdaden van de staat Israël tegen de Palestijnen te vuur en te zwaard (alsmede met donaties) zullen blijven verdedigen. In Europa is de situatie minder extreem dan in de VS. Maar ook hier accentueren de media de angst voor een oplaaiend antisemitisme, met een garantie van steun aan Israël als gevolg. Dat blijkt uit de publicatie van Rosenbaum’s artikel in NRC Handelsblad. Maar hoe dan ook: angst doet mensen vreemde sprongen maken. Dat wisten de nazi’s al. Ik weet dat een vergelijking tussen het zionisme en het nationaal-socialisme als ongepast wordt beschouwd. Maar door de ideologische en praktische overeenkomsten is nu eenmaal vaak geen beter vergelijkingsmateriaal voor handen. De nazi’s deden alles om de Duitsers van doorvechten te overtuigen. Daartoe predikten zij de volstrekt irrationele verwachting dat joden radicaal met de Duitsers zouden afrekenen na het verlies van Duitsland. Zo liet Nazi-propaganda minister Joseph Goebbels destijds een boekwerkje onder soldaten verspreiden, waaruit moest blijken dat Amerikaanse joden na de oorlog tot massale sterilisatie van de Duitse bevolking wilden overgaan (21). De gevolgen zijn bekend: de van angst doordrongen Duitsers meenden dat het een kwestie was van ‘zij’ of ‘wij’ en volgden klakkeloos hun bevelen, zowel aan het front als in Auschwitz. Het valt te hopen dat de angst onder joden in de VS en Europa niet tot vergelijkbare catastrofale gebeurtenissen zal leiden. Maar nu al stel ik vast dat de Israëlische regering zich primair op de angst van joden in de diaspora baseert, als inspiratiebron voor misdaden tegen Palestijnen. Wil de fabel daaraan bijdragen, door antisemitisme op te blazen tot een groot maatschappelijk gevaar terwijl daar nauwelijks iets voor te zeggen is? Hopelijk niet, want er zijn al te veel Amerikaanse toestanden in Nederland. Von der Osten-Sacken. Door mijn mening uit te sluiten, draagt de fabel er toe bij dat de publieke opinie in het voordeel van het zionisme verschuift en daarmee verraadt dit tijdschrift zijn doelstellingen. Om daar een zweem van linkse legitimiteit aan te geven, haast men zich te melden dat kritiek op Israël op zichzelf mogelijk moet zijn. Mensenrechtenschendingen in Israël ontkent de fabel bijvoorbeeld niet. Maar deze dienen dan wel op gelijke wijze benaderd te worden als in andere landen, anders is er sprake van antisemitisme. Dat de omstandigheden in andere landen waar mensenrechten worden geschonden zich niet laten vergelijken met het specifieke systeem van de zionistische apartheid, willen antiracisten als Eissens, Krebbers en Zegers niet begrijpen. Pleitbezorgers van de joodse staat zijn op dit punt bovendien erg inconsequent. Want in een aantal opzichten hechten zij juist sterk aan een uitzonderingspositie voor de joodse staat. Bijvoorbeeld wanneer het over massavernietigingswapens gaat. Dan gelden er opeens aparte regels. Want terwijl andere landen tot ontwapening gechanteerd worden, waagt geen mens het aan te dringen op inspecties van de Israëlische arsenalen, waar zich volgens experts toch grote hoeveelheden massavernietigingswapens bevinden. Over die uitzonderingspositie kan de fabel zich niet opwinden. Het komt er op neer dat aan Israël alleen een uitzonderingspositie mag worden toegekend als dat in het voordeel van de joodse staat is. In alle andere gevallen komt het neer op antisemitisme, waar het recht op vrijheid van meningsuiting niet op van toepassing zou mogen zijn als het aan de fabel ligt. Tot de laatste gevolgtrekking komen de Leidse antiracisten erg snel. Veel sneller zelfs dan de Israëlische media, waar de discussie over de essentie van het zionisme -ondanks de perscensuur- vaak meer ruimte krijgt. Hoewel Eissens, Krebbers en Zegers voorop lopen, is hun mening tot op bepaalde hoogte typerend voor de rest van Nederland. Dat laatste kwam onlangs naar voren in een brief aan Trouw van de voormalige medewerkster van het ‘Nederlands Palestina Komité’ Mia van Boxtel. Volgens van Boxtel is veel informatie uit mijn boek gemeengoed voor Israëlische academici en vredesgroepen (22). Dat moet tot de conclusie leiden dat De schaduw van de ster in Israël tot minder ophef had geleid, dan het boek recentelijk in Nederland heeft gedaan. Als er één land is waar de situatie nog vaster zit dan in Nederland, dan is het Duitsland. Toen de Duitse regering onlangs besloot twee onderzeeërs aan Israël te verkopen, geschikt voor het afvuren van kernwapens, kon links Duitsland geen vuist maken. Sterker nog: er werd nauwelijks iets ondernomen. Deze terughoudende opstelling volgt vooral uit de panische angst van antisemitisme beschuldigd te worden. Gezien de geschiedenis van Duitsland en de daaraan verbonden schuldgevoelens is dat begrijpelijk. Maar hoe ver kunnen schuldgevoelens gaan? Kunnen ze een excuus zijn voor de verkoop van massavernietigingswapens, als de inzet daarvan openlijk bepleit wordt door sommige militaire en religieuze leiders van het te leveren land? De schuldgevoelens van linkse Duitsers gaan zo nu en dan zo ver dat zij vierkant achter Israël staan. Zoals de Duitse publicist Thomas von der Osten-Sacken, wiens opvattingen te vinden zijn in tijdschriften als Konkret en Jungle World. In een verleden jaar in Ha’aretz verschenen interview, noemt deze Israëlische krant von der Osten-Sacken “one of the relatively few contemporary German writers and thinkers on the left who consider themselves pro-Israel and have developed a left wing critique of the anti-globalisation left in today’s Europe (23).” Als dit bekend klinkt, is dat geen toeval. Want ook bij de fabel blijft het niet bij het aanvallen op critici van Israël. Evenals bij von der Osten-Sacken, moet ook de anti-globaliseringsbeweging het in het Leidse geschrift ontgelden. Vermeldenswaardig is verder dat de fabel met enige regelmaat vertalingen afdrukt van artikelen, afkomstig uit hetzelfde Konkret en Jungle World waarin von der Osten-Sacken tot zijn pro-Israëlische stellingen komt. Velleman. Bij het bestrijden van ‘antisemitisme’ neemt Eissens zo nu en dan contact op met officier van justitie mr. Paul Velleman. Een oude bekende, want Velleman behandelde in 1996 de strafklacht van de Nederlandse B’nai B’rith-loges naar aanleiding van mijn artikel Kanttekeningen bij herdenking eerder dat jaar in Ravage. Ook Gretta Duisenberg weet wie Velleman is. De aanklacht van advocaat Loonstein tegen haar -naar aanleiding van een door media en politiek uit verband gerukte uitspraak over het aantal handtekeningen dat zij hoopte op te halen- kwam eveneens bij hem terecht. Een kind kon begrijpen dat Loonstein geen kans maakte, want de opname van het bewuste radioprogramma toont aan dat Gretta haar uitspraak niet bedoelde zoals hij suggereerde. Velleman moest dat uiteindelijk toegeven. Maar hij kon niet laten zijn beslissing van een vileine kanttekening te voorzien, al is dat ongebruikelijk wanneer een officier van vervolging afziet. De onschuldige opmerking van Gretta over zes miljoen handtekeningen stond voor Velleman gelijk aan het “bijdragen aan het vergiftigen van de atmosfeer waarin het publieke debat moet plaatsvinden” en “bijdragen aan het verval van normen en waarden”. Verder sprak Velleman van “zich opzettelijk krenkend en kwetsend uitlaten” en “in haar kritiek op de staat Israël er niet voor terugschrikken om joden in Nederland te treffen.” (24) Met deze uitspraken ging Velleman min of meer op de stoel van de rechter zitten en veroordeelde hij Gretta tot het moderne equivalent van de schandpaal. Want het ligt voor de hand dat de overwegend pro-Israëlische media en politiek smulden van deze opmerking. Een aangifte staat daarmee -gezien de effecten in de media- vrijwel gelijk aan een veroordeling als het kritiek op Israël betreft. Dat weten figuren als Loonstein, Naftaniel, Moskowicz en Eissens heel goed en daarom komen zij vaak met zulke onzinnige aangiften. Volgens Paul Kuiper van de Werkgroep Buitenland van de PVDA afdeling in Amsterdam, is Velleman zijn bevoegdheden als officier ver te buiten gaan. Hij noemt diens optreden “een inbreuk op de rechtstaat” en vindt dat Velleman tot de orde moet worden geroepen. Kuiper: “Wie een normaal rechtsgevoel heeft zal toch zeker twee keer zijn ogen hebben uitgewreven toen hij zag dat iemand, die geacht wordt het recht te dienen, op grond van een dergelijke futiliteit zo’n buitensporige stroom verdachtmakingen lanceerde. En met zó weinig materiaal iemand zó vernietigend in diskrediet bracht. Lijkt het niet erg doorzichtig dat deze dienaar van justitie uit politieke motieven handelt? Dat hij een voorwendsel zoekt om de woordvoerster van een hem niet welgevallige actie zwart te maken?” (25) Hagush Haflemmi. In het eerder genoemde NIW-artikel criminaliseert Eissens de Vlaams/Arabische activist Abou JahJah van de ‘Arabisch-Europese Liga (AEL)’: “JahJahs AEL heeft dit jaar een aantal anti-Israëldemonstraties georganiseerd die uitliepen op gewelddadige confrontaties met de politie en die een overwegend antisemitische teneur hadden (antizionistisch, volgens JahJah).” (26) Elders in hetzelfde artikel neemt Eissens linkse sympathisanten van JahJah onder vuur. Abou JahJah is voor hen “een vlag geworden die een niet zo frisse lading dekt. Veel linkse activisten sluiten daarvoor helaas de ogen. JahJah is voor hen een voorbeeld in de strijd tegen Amerikaans imperialisme, kapitalisten en zionistische krachten. Het dondert niet waarvoor de AEL staat, het is tegen Amerikanen en Israël, dus moet het goed zijn”. (27) Wat we van Eissens niet horen, is hoe Antwerpse joden reageren op de populariteit van JahJah bij moslims in Vlaanderen. Want onder het motto ‘de vijand van mijn vijand is mijn vriend’ zoeken zij in toenemende mate toenadering tot het extreem rechtse Vlaams Blok. In het NIW schreef Hans Knoop onlangs: “er is de laatste maanden in Antwerpen voor wat betreft de joodse gemeenschap zeer nadrukkelijk het een en ander veranderd. Individuele joden stemden in Antwerpen al langer op het Vlaams Blok, maar sinds de opkomst van de Arabisch-Europese Unie van de ex-Libanese Hezbolla-aanhanger Aboe JahJah in de Scheldestad is het taboe om als jood openlijk uit te komen voor sympathie voor het Vlaams Blok als vuile sneeuw voor de zon verdwenen (...) Dat aan deze partij gelieerde stichtingen oud-Waffen SS’ers en Belgische collaborateurs omarmen en koesteren, lijkt geen reden meer om de partij treife te verklaren en dat dezelfde stichtingen in tal van publicaties de holocaust ontkennen al evenmin!” (28) Menen joden in Antwerpen dat de oplossing van de etnische problematiek in hun stad zich in een aansluiting tot een extreem rechtse partij bevindt? Zo te zien wel. Want zwaarder dan de nazistische aspecten weegt voor hen de anti-islamitische opstelling van het Vlaams Blok. Het liefst zag Filip De Winter de moslims zo snel mogelijk vertrekken en dat is in een zionistische context nogal herkenbaar. Voor Sharon’s Likoed staat een ‘transfer’ van moslims minstens zo hoog op het verlanglijstje. In dat opzicht is ‘Hagush Haflemmi’ (hebreeuws voor Vlaams Blok) het Likoed van Vlaanderen. Zionisme en extreem rechts. Het Vlaams Blok is geen uitzondering, want er is duidelijk een tendens. In De schaduw van de ster beschreef ik hoe zionisten in de 20e eeuw verschillende malen contact met extreem rechts zochten. Dat begon al met Theodor Herzl, de oprichter van het moderne zionisme. Hij knoopte betrekkingen aan met antisemieten in Rusland en schroomde er in dat proces niet voor antisemitische vooroordelen te bevestigen. Sindsdien is de aantrekkingskracht van extreem rechts op zionisten niet minder geworden. Dit fenomeen valt tegenwoordig niet alleen in België op, maar met de ‘Lijst Pim Fortuijn’ ook in Nederland. Nog niet al te lang geleden verkondigde De Winter van het Vlaams Blok dat hij “rechts was ingehaald” door de legendarische oprichter van deze populistische partij. Voordat Pim Fortuijn het leven liet, begon hij een charmeoffensief in pro-Israëlische richting. Hoewel hij in zijn PVDA periode nog begrip voor de Palestijnen op kon brengen, was Fortuijn voortaan een onvoorwaardelijk pleitbezorger van de Israëlische zaak. En niet zonder resultaat, want de zionisten kwamen op de LPF af als vliegen op stront. Vanzelfsprekend voltrok één en ander zich evenals bij het Vlaams Blok, in een context van haat jegens moslims. Voor Frankrijk geldt ongeveer hetzelfde. Bij de laatste verkiezingen kon het ‘Front National’ van Jean-Marie LePen eveneens op veel joodse stemmen rekenen. De opmerking van LePen een aantal jaar geleden dat de holocaust een voetnoot in de geschiedenis was, kon dat niet verhinderen. Verder moet in dit verband de positieve reactie van Israëlische en zionistische organisaties op extreem rechts in Europa genoemd worden. Een goed voorbeeld is Abe Foxman van de zionistische ‘Anti Defamation League of B’nai B’rith.’ Nadat de extreem rechtse FPÖ van Jörg Haider een verkiezingswinst boekte in Oostenrijk, nam Foxman een afwachtende houding in. Hij wilde eerst eens zien of Haider zo kwaad was als beweerd. De lofbetuigingen van Haider aan oud-SS-ers in Oostenrijk konden Foxman niet overtuigen. In Italië bezocht dezelfde Foxman Gianfanco Fini van de ‘Alleanza Nazionale’. Ooit blies deze extreem rechtse politicus en vice-premier van Italië de loftrompet over Mussolini. Verder bestaat ook in Israël interesse in Fini. Italië is één van de landen in Europa waar traditioneel relatief weinig enthousiasme voor Israël bestaat. Nu extreem rechts daar aan de macht is, achten de Israëlische leiders de omstandigheden geschikt voor een verdieping van de betrekkingen. Daarbij herhaalt de geschiedenis zich, want de ideologische aartsvaderen van Sharon’s Likoed kregen al steun van Mussolini’s fascisten (29). Zoals ik eerder al schreef, volgt het gezelschap rond de fabel het zionistische dogma dat antisemitisme nooit veroorzaakt kan zijn door joods handelen. Als er joden in het spel zijn, houdt de discussie voor de fabel op. Ik vraag me af hoe ver deze redenatie strekt. Het moet bijvoorbeeld tot de conclusie leiden dat de betrokkenheid van joden bij het Vlaams Blok geen verscherping van de zo nu en dan anti-joodse stemming onder moslims in Antwerpen kan veroorzaken. Andersom is de consequentie van deze redenatie dat kritiek op het Vlaams Blok uit den boze is omdat het antisemitisch zou zijn ten aanzien van de bij deze extreem rechtse partij aangesloten joden. Maar zo ver zal het waarschijnlijk niet komen. De fabel zal de gaten in de ideologische bewijsvoering wel dichten door er het zwijgen toe te doen. 1 ‘SP-denker: Israël gegrondvest op racistisch idee’, Yoram Stein, Trouw, 29-11-’02 (Zie voor mijn reactie op deze en andere ‘besprekingen’: www.epo.be) 2. http://www.gebladerte.nl 3. ‘De oude vijand draagt een nieuw jasje’, Ronald Eissens, NIW, 13-12-2002. 4. Ibidem 5. ‘Botsingen over giftige woorden’ (bijschrift foto), Rob Vreeken, De Volkskrant, 3-9-’01 6. ‘De poel van Mamilla’, Israel Shamir, Een spiegel liegt niet, andere stemmen uit Israël. (samengesteld door Anja Meulenbelt), Bulaaq, Amsterdam, 2002, p.157. (De advertentie in Ha’aretz verscheen op 21-11-’00.) 7. ‘SP-denker: Israël gegrondvest op racistisch idee’, Yoram Stein, Trouw, 29-11-’02 8. ‘Creveld-Duisenberg, een opvallend verschil in behandeling’, Paul Kuiper, Soemoed nr.6, 2002. 9. ‘Nooit veilig, altijd bang’, Joris Luijendijk, NRC Handelsblad, 11-1-’03 10. Daarbij lopen zij het risico misbruikt te worden door extreem rechts. Dat gebeurde bijvoorbeeld de Amerikaanse antizionist Lenni Brenner. In zijn boek Zionism in the Age of the Dictators heeft hij uitgebreid de samenwerking in de jaren dertig tussen de ‘World Zionist Organisation (WZO)’ en nazi-Duitsland beschreven. Toen dit boek opdook in een boekenlijst van het ‘Institute for Historical Review’, reageerde Brenner furieus: “Ik deel geen jota van jullie krankzinnige ideologie. Ik ben jullie onverbiddelijke tegenstander. Ik geloof niet dat jullie enig recht van bestaan hebben (...) en ik steun iedere willekeurige poging, van wie dan ook, zionistisch of antizionistisch, om jullie en jullie bijeenkomsten aan te vallen.” 11. Zionisten gebruiken vaak het joodse woord ‘shoah’ voor de holocaust. Dat doet geen recht aan de andere slachtoffers van de nazi’s, zoals zigeuners, homoseksuelen en geestelijke gehandicapten. Verder werden meer dan 20 miljoen Oost-Europeanen door de nazi’s vermoord. 12. De schaduw van de ster, Peter Edel, EPO, Berchem-Antwerpen, 2002, p.14. 13. ‘Houdbaarheidsdatum huidige Israël overschreden’, Peter Edel, Trouw, 6-12-’02. (In de tekst stond de passage: “dat de houdbaarheidsdatum van het op negentiende-eeuwse principes gebaseerde zionisme ruim is overschreden.” Kennelijk staat zionisme voor Trouw gelijk aan Israël. Voor mij bestaat daar een verschil tussen. Het is kenmerkend voor de nuance van Trouw.) 14. Barend en Van Dorp, RTL 4, 2-12-’02 (Marijnissen vroeg zich af hoe ik het in mijn hoofd haalde kritiek op Yitzhak Rabin te hebben. Daarom hierbij een veelzeggende uitspraak van de vermoorde Israëlische premier: “Don’t talk to me about transfer, no-one in this hall has transferred more Arabs than I Have.” Uit: Soemoed nr. 6, 2002. 15. Wat wel waar is, is dat in landen waar niet of nauwelijks joden wonen, antisemitisme als argument voor de vervolging van moslims wordt gebruikt. Dat is bijvoorbeeld het geval in Tsjetsjenië. Toen de Russische president eens in dit verband werd aangesproken, noemde hij de bestrijding van antisemitisme als argument voor misdaden tegen Tsjetsjeense moslims. 16. ‘De tien geboden van Eric Krebbers’, Peter Edel, Soemoed, nr.3, 2002. 17.‘Het gevaarlijke gegoochel met het woord antisemitisme’, Hayo Mayer, NIW, 13-12-’02 18.‘De tweede holocaust’, Ron Rosenbaum, NRC Handelsblad, 20-4-’02 19. ‘Israelis Puzzling Over Anxieties Of American Jewish’, Noga Tarnopolsky, The Forward, 7-6-’02 20. Ibidem (Het is de vraag of pro-Israëlische kringen in Nederland erg ingenomen zullen zijn met Primor en Sheleg. Want als ik schrijf dat zionisten tijdens de Tweede Wereldoorlog voor een passieve opstelling kozen, is een beschuldiging van antisemitisme het gevolg. Primor en Sheleg zijn gelukkig wijzer.) 21. Germany Must Perish, Theodore N.Kaufman, Argyle Press, Newark, New Jersey, 1941. 22. Podium, Trouw, 3-12-’02 23. Interview met Thomas von der Osten-Sacken, Micha Odenheimer, Ha’aretz, 4-10-’02 24. ‘Velleman ging buiten zijn boekje’, Paul Kuiper, De Volkskrant, 5-1-’03 (Velleman kwam snel in actie nadat op 2 oktober jl. aangifte tegen Gretta was gedaan. De daarop volgende 23 december maakte hij zijn beslissing al openbaar. In andere gevallen gaat Velleman heel wat minder voortvarend te werk. Dat bleek nadat de Nederlands/Israëlische professor Martin van Creveld op 15 april jl. voor de EO-radio tot massamoord opriep. Verschillende aangiften aan het adres van van Creveld kwamen toen bij Velleman terecht, aangezien het behandelen van discriminatiezaken tot zijn taak behoort. In dit verband is tot op de dag van vandaag niets van hem vernomen. Hetzelfde geldt voor de aangifte van twee activisten van het ‘Platform Stop de oorlog tegen de Palstijnen’ volgend op een bedreiging door volgelingen van rabbijn Evers in dezelfde periode.) 25. Ibidem 26. ‘De oude vijand draagt een nieuw jasje’, Ronald Eissens, NIW, 13-12-2002 27. ibidem. 28.‘Het gevaar komt van links en rechts’, Hans Knoop, NIW, 6-12-’02. (In hetzelfde artikel verwierp Knoop mijn boek als een “antisemitisch geschrift”. Dat deed hij op basis van een het eerder genoemde citaat dat Yoram Stein in Trouw ten onrechte aan mijn boek toeschreef. Volgens Stein noem ik het joodse geloof in De schaduw van de ster een racistische religie. Ik heb geschreven dat de joodse traditie naast humanistische kanten ook een aantal xenofobische aspecten kent -zoals in de Talmoed. Maar daarmee heb ik niet geschreven dat het joodse geloof een ‘racistische religie’ is. Dat kan het ook niet zijn, want evenals ieder ander geloof kent de basis het judaïsme ook talloze humanistische elementen. Dat daar door onder invloed van het zionisme helaas weinig van overgebleven, verandert daar niets aan. Een joodse Vlaams Blok stemmer in het artikel van Knoop ziet heeft zijn eigen visie. Knoop beschrijft hoe hij twee joodse sympathisanten van het Vlaams Blok over een hulpprogramma voor straatkinderen in Jaffa informeerde. Tot zijn ontsteltenis kreeg hij de volgende reactie: “Het jodendom zo doceerde hij, is immers in wezen een racistische godsdienst. Een goede jood, zo werd mij voorgehouden, is per definitie een racist. Of ik, zo vroeg de ander, de Gemera (een deel van de Talmoed- P.E.) wel kende? Als ik die kende, zou ik toch hebben geweten dat wij ons het lot van anderen niet aan hoeven te trekken”) 29. ‘Israëlische regering haalt banden aan met Italiaanse fascisten’, Peter Edel, Soemoed, nr.5, 2002. E-Mail: peteredel@hotmail.com |
Read more about: vrijheid, repressie & mensenrechten | supplements | ![](/images/1pixel.gif) | some supplements were deleted from this article, see policy | indymedia.nl geen discussie site | M02 - 04.02.2003 17:19
Nog maar eens voor alle duidelijkheid: Indymedia.nl is niet bedoeld als discussie website, maar als NIEUWS site. Af en toe worden discussies binnen de aanvulmogelijkheid (die bedoeld is voor NIEUWS aanvullingen) getolereerd, als deze voldoende nieuwswaarde hebben. Al vanaf voor de zomer 2002 wordt hier strenger mee omgegaan. En discussies over het redactie beleid worden helemaal niet toegestaan op www.indymedia.nl, daarvoor zijn de Chat, de mailinglijst en de fysieke bijeenkomsten. | Regelafbrekingen | Commaneuker - 04.02.2003 17:37
Tja, natuurlijk staat deze pagina binnen no time vol met reacties en discussie; de naam Peter Edel werkt op sommigen nou eenmaal als een rode lap op een stier. Maarehm, goed stuk Peter. Jammer alleen van al die regelafbrekingen die het bijna onleesbaar maken. Volgende keer even weghalen ajb?! | sorry | peter edel - 04.02.2003 18:25
Excuses dat het zo onleebaar is geworden. Het is voor de eerste keer dat ik hier iets plaats. Even wennen. | fabel | 04.02.2003 19:28
De fabel pleit zelfs VOOR een amerikaanse aanval op Irak. "Van oorlogen worden altijd in de eerste plaats burgers het slachtoffer, en dan nog speciaal de vrouwen en kinderen die niet de bescherming hebben die de meeste soldatenmannen wel hebben. Maar hoe wil men dan dictators als Hoessein weg krijgen? " perfect volgens de zionistische lijn dus. Sharon hoopt zelfs op de oorlog omdat het dan makelijker voor hem moet worden om een regering te vormen... een voordeel: in het vervolg kom je deze moderne holocaust ontkenners niet meer tegen op vredesdemonstraties met hun pedante, off topic, spandoeken tegen anti-semitisme.
Website: http://www.gebladerte.nl/10879f56.htm | re: "fabel" | David (aiai, joodse naam!) - 05.02.2003 15:13
"een voordeel: in het vervolg kom je deze moderne holocaust ontkenners niet meer tegen op vredesdemonstraties met hun pedante, off topic, spandoeken tegen anti-semitisme" Bij de EU top in Denemarken hebben de pro-Palestijnse antiglobalisten het nog handiger aangepakt: mensen die het waagden een spandoek mee te nemen TEGEN anti-zionisme, werden bedreigd verhinderd mee te lopen in demo's. Anders zouden ze klappen krijgen. Het spandoek werd ingerold. Leve de vrijheid van meningsuiting en de democratie! (zou het zo ook gaan in het toekomstige Palestina?) Ben benieuwd of het hier ook zover komt. Lees het na: artikel: Wir als Deutsche – ihr als Dänen
http://www.redaktion-bahamas.org/auswahl/web40-2.htm oja Veldhuis: laat voortaan die anti-semitische plaatjes van Latuffe achterwege, die kennen we nu wel. | TEGEN anti-zionisme is pro-racistisch | 05.02.2003 16:39
Logish dat die spandoeken verboden worden in een anti-racistische demonstratie. Zionisme is gewoon een racistische ideologie. Het moet afgelopen zijn met die beschuldigingen van anti-semitisme door de verdedigers van moordadige en racistische iSSrael. Bestrijd racisme en fascisme! bestrijd zionisme! Vrijheid voor Palestina!
| lees de artikelen van de Fabel beter | anti-nationalisten FS - 06.02.2003 02:58
Ook de Fabel is in principe tegen elke oorlog, dus ook tegen deze oorlog. Dit had je kunnen weten als je beter het artikel uit De Fabel van de illegaal 56, januari/februari 2003 had gelezen. Zie hieronder voor de duidelijkheid een citaat eruit: "Anti-militarisme Veel van de meer democratische communisten zien gelukkig meer verantwoordelijken voor allerlei ellende dan alleen de VS. Op de demonstratie riepen die via leuzen en actieborden "Bush, Blair en Balkenende" op om geen oorlog te beginnen tegen Irak. Kritiek op Hoessein kwam er helaas ook uit die hoek nauwelijks. Men wil gewoon geen oorlog, klaar. En daar is De Fabel het op zich wel mee eens. Van oorlogen worden altijd in de eerste plaats burgers het slachtoffer, en dan nog speciaal de vrouwen en kinderen die niet de bescherming hebben die de meeste soldatenmannen wel hebben. Maar hoe wil men dan dictators als Hoessein weg krijgen? Logisch zou het zijn om binnenlandse democratische, socialistische en feministische krachten in Irak te steunen. Probleem is dat die er nauwelijks nog zijn. Kenmerkend voor fascistische dictaturen als die in Irak is nu juist dat de binnenlandse vijand zo totaal vernietigd wordt dat veranderingen van binnenuit onvoorstelbaar worden. Nazi-Duitsland is bijvoorbeeld ook van buitenaf verslagen. Weliswaar hadden de geallieerden veeleer imperialistische dan anti-fascistische bedoelingen bij de Tweede Wereldoorlog, maar het resultaat was voor veel mensen toch een enorme kwalitatieve vooruitgang: burgerlijke democratieën in plaats van nationaal-socialisme. Hoewel De Fabel dus in principe tegen elke oorlog en tegen het militarisme is, kan niet ontkend worden dat oorlogen soms onbedoeld wel goede gevolgen kunnen hebben. In kringen van Iraakse vluchtelingen, ook communistische die niets van de VS moeten hebben, wordt het via oorlog verdrijven van Hoessein soms nog als de enige kans gezien om in Irak mogelijk weer wat op te bouwen. [...]" Zie ook: http://www.gebladerte.nl/10879f56.htm | ik lees daar | 06.02.2003 18:25
dat ze positief staan tegen deze oorlog.
| Fabel Nazis | 25.12.2003 05:11
"In kringen van Iraakse vluchtelingen, ook communistische die niets van de VS moeten hebben, wordt het via oorlog verdrijven van Hoessein soms nog als de enige kans gezien om in Irak mogelijk weer wat op te bouwen. " Net alsof in amerika geen fascistische dictuur heerst met geheime gevangenissen, geheime rechtbaken, geheime aanklachten, geheime vonnissen en gehieme gevangenissen. Als toetje krijg je Guanatanoamo Bay. Dat de Fabel beweert dat zo'n land ergens vrijheid kan brengen zegt wat over de Fabel en niets over begrippen als vrijheid, onderdrukking etc. Noot vergeten dat de Fabel heeft gezegt dat iedereen die de racistische schurkenstaat Israel kunstmatig noemt een anti-semiet is. De Fabel is gewoon CIA infiltrated. Waarschijnlijk slechts in hun domme (?) blanke mannen hoofd "thats all we need". Walgelijk dat die groep zoveel speelruimte heeft binnen links Nederland. Zels Communsitsche groepen worden aangehaald om hun oportunistische pro-yankee standounten te legitimeren bah! Nare racisten die fabeljongens | Orgel | Tabe - 25.12.2003 12:21
"Fabel Nazis" Toe maar joh! "Net alsof in amerika geen fascistische dictuur heerst met geheime gevangenissen, geheime rechtbaken, geheime aanklachten, geheime vonnissen en gehieme gevangenissen. Als toetje krijg je Guanatanoamo Bay." Waar ontkent De Fabel dat dan!? Smerige hitser! "Noot vergeten dat de Fabel heeft gezegt dat iedereen die de racistische schurkenstaat Israel kunstmatig noemt een anti-semiet is." Dits is wat De Fabel schreef: "Sinds het nationalisme in Europa in zwang is gekomen en de mensheid prompt in "volken" werd ingedeeld, worden "de joden" als het tegendeel van een "volk" beschouwd. Antisemitisme is zodoende een vast onderdeel van het nationalisme. "De joden" belichamen in de nationalistische mythologie steevast het kwaadaardige tegendeel van alle goede eigenschappen die het "eigen volk" zouden kenmerken. Terwijl dat "eigen volk" geworteld zou zijn in de aarde van het "eigen land", zouden de joden eeuwig rondzwerven en nergens thuis horen. Een joodse staat zou volgens die redenering hoe dan ook "kunstmatig" zijn. Het is daarom antisemitisch om te doen alsof de Palestijnen een echte band met hun land hebben en de Israëliërs per definitie niet. De Israëlische staat is even "natuurlijk" of "onnatuurlijk" als iedere andere staat." "De Fabel is gewoon CIA infiltrated." Ja, tuurlijk. Nog even en de Fabel heeft in samenwerking met de CIA en, niet te vergeten natuurlijk de Mossad, de vliegtuigen in de Twin Towers geboord! "Nare racisten die fabeljongens" Ja hoor. Kun jij niet beter zo om 5 uur in de nacht naar je bedje toe in plaats van met je dronken harses de meest ranzige beschuldigen uit te kotsen.
| | 25.12.2003 16:17
>"Noot vergeten dat de Fabel heeft gezegt dat iedereen die de >racistische schurkenstaat Israel kunstmatig noemt een >anti-semiet is." >Dits is wat De Fabel schreef: "Sinds het nationalisme in >Europa in zwang is gekomen en de mensheid prompt in "volken" >werd ingedeeld, worden "de joden" als het tegendeel van een >"volk" beschouwd. Antisemitisme is zodoende een vast >onderdeel van het nationalisme. "De joden" belichamen in de >nationalistische mythologie steevast het kwaadaardige >tegendeel van alle goede eigenschappen die het "eigen volk" >zouden kenmerken. Terwijl dat "eigen volk" geworteld zou zijn >in de aarde van het "eigen land", zouden de joden eeuwig >rondzwerven en nergens thuis horen. Een joodse staat zou >volgens die redenering hoe dan ook "kunstmatig" zijn. Het is >daarom antisemitisch om te doen alsof de Palestijnen een >echte band met hun land hebben en de Israëliërs per definitie >niet. De Israëlische staat is even "natuurlijk" of >"onnatuurlijk" als iedere andere staat." Interessant dat de fabel dit zo stelt. Edoch, niet minder belachelijk dan wat de oorspronkelijke criticus de Fabel "in de mond legde". De Fabel slaat de plank volkomen mis en draait de zaken om. In het kort: 1. Zionisme is juist de "joodse versie" van het nationalisme. In plaats zich tegen de nationalistische denkwijze te keren (zoals de meerderheid van de europese joden), namen ze het gedachtengoed over. Inclusief het aan europees nationalisme inherente racisme, en bewondering voor nationalisten zoals Mussolini en in sommige gevallen zelfs voor Hitler. 2. Het Palestijnse verzet tegen Zionisme en haar product, Israel, heeft nooit iets te maken gehad met een nationalistische denkwijze die de Fabel eraan probeert te geven. Het was juist eerder een verzet tegen de bij zionisten aanwezige denkwijze van die strekking: (Europese) Joden hebben een diepere band met het land, ook al wordt het al sinds mensenheugenis bewoond door Palestijnen, en niet door europse Joden. (Zionisten waren europese joden, de Palestijnse Joden waren fel anti-zionistisch) 3. Men kan best stellen dat een "volk" geen binding heeft met een "land", maar dat heeft totaal niets te maken met wat er de afgelopen 100 jaar in Palestina heeft plaatsgevonden: de ene groep mensen heeft de andere groep mensen haar land, culturele identiteit en middelen tot bestaan weggenomen. | Advocaat van de duivel | Tabe - 26.12.2003 01:11
Anoniem stelt stelt dat zionisme juist de "joodse versie" van het nationalisme is. Dat is correct. Ook de mensen van de De Fabel van de illegaal hebben zich in die zin uitgelaten: "Via nationalisme spannen elites de bevolking voor hun karretje in de machtsstrijd met andere elites. Daarin verschilt het joodse nationalisme niet wezenlijk van het Arabische, of van het Nederlandse nationalisme." Ik zie dan ook niet in waarom anoniem schrijft dat De Fabel van de illegaal wat dit betreft de plank volkomen mis zou slaan. Maar goed. Anoniem stelt dat "de joden" in Israël het nationalistische gedachtengoed overnamen, inclusief "het aan europees nationalisme inherente racisme, en bewondering voor nationalisten zoals Mussolini en in sommige gevallen zelfs voor Hitler". De Fabel van de illegaal schreef over nationalisme het volgende: "Het is onzin om "de joden", "de Palestijnen" of "de Nederlanders" ergens collectief verantwoordelijk voor te stellen. Binnen elk "volk" bestaan altijd grote tegenstellingen. Zo moeten veel joden in Israël en zeker in de diaspora niets hebben van het Israëlische staatsgeweld." Waar de suggestie op slaat dat de joden in Israël massaal vallen voor fascisten zoals Mussolini ontgaat me overigens geheel en is volkomen misplaatst. Verder kom ik de volgende citaten tegen op de website van De Fabel van de illegaal: "De mensen van De Fabel van de illegaal moeten ook niets hebben van Sharon, de Likud en extreem-rechtse partijen als de Shas. Ook wij spreken ons uit tegen de Israëlische (bezettings)politiek die honderden onschuldige doden op haar geweten heeft. Maar in die strijd kunnen we antisemitisme, zoals geuit op de pro-Palestinademonstratie in Amsterdam, missen als kiespijn." En: "Wij zijn niet voor "volken", noch voor "de Palestijnen" noch voor "de Israëliërs", maar alleen voor anti-nationalistische linksen, feministes, anti-kapitalisten en anti-racisten." En: "De oplossing ligt in een principieel anti-nationalisme, en steun voor gezamenlijke Israëlisch-Palestijnse initiatieven voor strijd van onderop van arbeiders, vrouwen en andere onderdrukte groepen." Verder lijkt mij het volgende citaat dat ik vond nog van belang: "Onze stukken in de recente krant gaan overigens heel bewust over de strijd hier. We plaatsen stukken tegen antisemitisme en tegen anti-arabisme/anti-islamisme. Het gaat ons dus vooral om onderdrukking hier, want dat kunnen we beter begrijpen en plaatsen, en daar kunnen we zodoende werkelijk iets aan proberen te doen." Hieruit maak ik op dat De Fabel van de illegaal met name ageert tegen antisemitisme en anti-islamisme in Nederland. Wat de strijd in het Midden-Oosten zelf betreft willen ze volgens mij weinig met één van beide kampen te maken hebben, aangezien beiden op dit moment gedomineerd worden door rechtse en reactionaire krachten. En daar geef ik ze gelijk in.
| fabelachtig | JV - 29.12.2003 15:52
Alleen hanteert de fabel een m.i. nogal kromme definitie van anti-semitisme(zie bijvoorbeeld de leipe verzameling "10 tips"). Niet vreemd dat de extreem rechtse likoed partij hiernaar verwijst.
http://www.likud.nl/persnl04a.html | | 29.12.2003 22:58
Ach, Peter Edel's boek "De schaduw van de ster" wordt ook positief besproken in het blad Vooraan van de fascistische Nationale Beweging. Zie bijvoorbeeld: http://www.xs4all.nl/~afa/alert/2_7/wat_27.html. Ook is het een feit dat sommige nazi's verrukt zijn met delen van de anti-zionistische beweging, omdat de kritiek op Israël uit de laatste hoek zo nu en dan ontaardt in platvloers antisemitisme. | Anti-Zionistische Aktie = ANS | 30.12.2003 00:25
Antisemieten voelen zich prettiger als ze zich kunnen voordoen als 'anti-zionisten'. Dit fenomeen is al zo oud als het neo-nazisme. Het zal daarom ook wel niet toevallig zijn dat Anti-Zionistische Aktie een andere naam is voor het Aktiefront Nationaal Socialisten (zie: http://www.kafka.antifa.net/orgov.htm en http://www.kafka.antifa.net/waarishoman.htm#noot%202). Het idiote uitlating dat antizionisme en antisemitisme twee duidelijk te onderscheiden ideologieen zijn, valt al na een korte speurtocht in duigen. Dit is niet hetzelfde als zeggen dat anti-zionisme en antisemitisme geheel overlappen. Maar de simplistische bewering dat iets anti-zionistisch is en daarom niet antisemitisch kan zijn is daarmee wel ontkracht. Slogans helpen dan ook niet meer (tenzij men met neo-nazi's een eenheidsfront wil vormen). | Antizionisme & antisemitisme | 31.12.2003 13:10
"De schaduw van de ster is zonder meer een antizionistisch boek, maar met antisemitisme heeft het niets te maken. Eén van mijn drijfveren om het boek te schrijven was juist aan te tonen dat antizionisme absoluut niet met antisemitisme verward mag worden." Peter Edel
http://www.indymedia.nl/nl/2003/01/8331.shtml | Antizionisme & antisemitisme II | 31.12.2003 13:15
"Er bestaat een enorm verschil tussen een antizionist en een antisemiet. Het antisemitisme wenst de wereld van de joden te bevrijden, terwijl de antizionisten die ik eerder noemde naar precies het tegenovergestelde streven. Voor hen moet de wereld de joden bevrijden. Een groter verschil is bijna niet denkbaar." Peter Edel
http://www.epo.be/php/N_extrainfo.php?id=90_6445_264_4-C | |
supplements | |